Huisje..boompje...maar waar is dat beestje?

Op 2 september om 09.00 is het dan eindelijk zover...we krijgen de sleutel van 7 Fox Wood!
Voordat het zover is, gaan we nog even Londen verkennen met z'n vijfjes. Ach ja, en die kleine Olivier, amper 3 maanden oud, is al op zoveel plekken geweest in zijn jonge leven! We gaan er naar toe met de trein vanaf station: Walton-on-Thames, en na een half uurtje komen we aan op Waterloo. We gaan om te beginnen in de London Eye, zodat we de stad goed kunnen zien. Wat gaat dat rad hoog zeg! Papa kan van hieruit zijn kantoor aan ons aanwijzen, op de Northbank langs de Thames.

In de stad is van alles te zien, en de kids kijken dan ook hun ogen uit. Tobias komt zijn grote idool Mr.Bean tegen en gaat nog met hem op de foto ook! Natuurlijk rijden we daarna een rondje bovenin een rode dubbeldekker en bellen we naar Nederland in een telefooncel, nadat we Tobias en Madelon eerst hebben uitgelegd wat dat voor ding is...

De volgende dag pakken we onze spullen in de B en B weer in, want die dag krijgen we de sleutel van ons huis! 

Die maandagochtend gaan Tobias en Madelon gewoon naar school en komen Jorg en ik aan bij ons huis, waar wel vier busjes voor de deur staan. Een schoonmaakploeg, klusjesman (onze "concierge") en twee makelaars (van ons en van de verhuurder). Al deze mensen zijn tot 12.00 bezig in ons huis. De makelaars noteren ieder krasje en vlekje, sommige dingen worden nog hersteld, andere dingen worden vastgelegd zodat wij daar later niet aansprakelijk voor zijn. Jorg en ik lopen wat confuus door het huis en laten het over ons heen komen. Af en toe gaat de deurbel weer, en doen we open voor de beddenleverancier (die maar liefst drie tweepersoonsbedden komt brengen), de Waitrose (Engelse Albert.nl) en Amazon bracht nog wat pakketjes (waaronder het beddengoed dat we diezelfde avond nodig hebben voor onze logees!). Een strakke timing, de Waitrose-bezorger moest ook wel lachen toen ik niet wist waar de ijskast was. Toen begreep hij dat we net een uur de sleutel hadden en waarom hij zo onwijs veel boodschappen moest bezorgen!

Om 14.30 hoor ik een auto toeteren voor de deur, daar waren drie bekende mannen; mijn vader, mijn oom en mijn schoonvader! Zij zijn onze hulptroepen de komende dagen en dat is maar goed ook, want wij zien door de dozen Foxwood niet meer!

Het is ontzettend fijn om de mannen bij ons te hebben deze dagen, we werken heel hard en hebben natuurlijk ook veel lol samen! We moeten nog aan veel dingen wennen in ons huis, wat ook zorgt voor hilarische momenten. Zo weten we nog niet hoe de automatische verlichting in het huis werkt, waardoor je soms in het donker op het toilet zit. We merken al gauw dat het met een bewegingssensor gaat, dus als je danst onder de douche gaat dat prima! 

Helaas gaat niet alles zoals gepland, Ikea ligt nogal dwars...Zij zouden woensdag veel komen bezorgen, maar door onduidelijke redenen kwam er niks, en zijn we donderdag zelf naar Ikea (Wembley) gereden. Omdat onze huurauto geen Tom Tom heeft, moeten we het met een kaart doen en met een I phone die bijna leeg is. Na behoorlijk wat sightseeing komen we aan bij de Ikea, maar er weer wegkomen is een ander verhaal...De snelweg weer op kan alleen maar via een enorme omweg, en zonder navi is dat behoorlijk lastig. Omdat we te laat terug zijn, mist Jorg zijn boot naar Nederland. Hij zou die middag naar Rotterdam rijden om onze katten op te halen. De volgende dag blijkt dat onze poes Kyla geen zin heeft om een expat-kat te worden, en zij laat zich niet vangen. Hierdoor mist Jorg diverse boten, en moeten Sandra en Marit (die met hem meerijden naar ons en een paar dagen komen helpen) afwachten wanneer Kyla zich laat vangen. Veel buren in de Johannes Voorhoevestraat hebben nog helpen zoeken en uiteindelijk komt ze om 16.00 heel relaxed het huis in gewandeld (in plaats van 09.00). Jorg en Sandra pakken nog wat file mee, eerst op de A20, en dan bij Antwerpen. Ze hebben de boot bij Calais om 22.30 en komen uiteindelijk om 01.45 aan bij ons huis! Vervolgens hebben we drie leuke dagen gehad met elkaar, en zijn we lekker opgeschoten!

Long distance relationship...

Het dagelijks leven is verder al volop in gang. Tobias en Madelon gaan naar school, en hebben al playdates met kinderen uit hun klas. Hun moeders leer ik ook kennen op deze manier en zo breid je je sociale leven steeds meer uit. De meeste moeders zijn expatvrouwen, net als ik, en omdat de dames waar ik mee om ga al langer hier zitten, krijg ik volop tips van ze. Zo leer ik dat je, als je in het weekend naar Londen wilt rijden met de auto, je van tevoren congestion tax moet betalen via internet. Doe je dat niet, betaal je die tax alsnog plus een boete! Ook leer ik dat je als je een doktersafspraak wilt maken, meteen moet zeggen dat je een private insurance hebt, anders ben je pas over twee weken aan de beurt. Dat komt omdat je in Engeland geen ziektekosten betaalt, dus gaat iedereen voor een scheet die dwars zit al naar de dokter. Je hebt ook "low emision zones" in Londen. Als je auto voor flinke milieuvervuiling zorgt, moet je voor bepaalde wegen ook geld neerleggen. 

Natuurlijk ontdek ik zelf ook iedere dag weer nieuwe dingen. White tea= thee met melk (krijg je standaard hier, fijn met het zakje er al 10 minuten in...). Mensen zeggen standaard: Hi, how are you?, dan is het dus niet de bedoeling (wist ik veel) dat je uitgebreid gaat beschrijven hoe je je voelt, maar je groet gewoon terug. 

De internationale school is Amerikaans en dus ook: notenvrij, wat inhoudt dat je je kind zelfs geen boterham met pindakaas mag meegeven, maar ook geen Nutella (doordenkertje) en andere snacks die wij dus gewend zijn om te eten. 

Als je boodschappen doet in Londen, blijkt dit een soort van social event te zijn. Iedereen doet het op zijn dooie akkertje en maakt uitgebreid een praatje met de kassiere (of kassier, het zijn heel vaak mannen!), en die zegt op zijn beurt dan standaard: "Sorry to keep you waiting." De kassier helpt je dan ook rustig met inpakken en als het moet (serieus!) loopt ie met je mee naar de auto...ik laad mijn kar regelmatig vol met Olivier ergens er tussenin...

De kassier ramt dus niet met dat irritante plankje achter zich je boodschappen plat, en gooit ook niet die fles cola bovenop je halfje wit...Je begrijpt dat ik hier erg aan moet wennen en ook niet even meer een boodschap kan halen vlak voordat het "pick up" time is...Een heel vriendelijk en behulpzaam volk vind ik het tot nu toe, en das best even wennen voor een snelle, meestal gehaaste moeder als ik! 

See you later!

Even chillen met mn kleinste ventje...