"Blije nieuwe oren allemaal!!!"

Shoppen in Guildford.

Het nieuwe jaar is al weer in volle gang, ik hoop dat iedereen een goede start van het jaar heeft gemaakt en een gezond en geweldig 2014 zal hebben...
Ik zal nog even een stuk terugblikken zodat je weer up to date bent.

Fietsen kan gelukkig wel in het park!

Going back to our roots...
In november ben ik met de kids een paar dagen in Nederland geweest. Het was een heel avontuur om zonder Jorg, die op dat moment in Zuid-Amerika zat, met de autotrein naar Maassluis te rijden. Mijn vader was zo lief om naar Londen te vliegen zodat hij met ons mee kon rijden, is toch wel handig als iemand de dvd kan wisselen, of een pak koek open kan maken, enz.
De reis verliep voorspoedig, best spannend om met die grote auto een trein in te rijden, helemaal toen een mannetje me gebaarde dat de onderste wagon net vol was, zodat ik fijn naar boven mocht manoeuvreren...Over de reis naar Nederland doen we zo'n 6 a 7 uur, afhankelijk van de file en de eventuele plaspauzes die we moeten maken. Ook moet je een beetje mazzel hebben met de treintijden. Je boekt van te voren een treintijd, mis je deze, kun je meestal de volgende ook nemen. Op de heenreis vroeg de dame bij de douane dan ook: "Running a bit late Mrs. Brewer?" Door wat vertraging onderweg (een op hol geslagen Tom Tom) kwamen we anderhalf uur te laat bij de trein aan, maar dit was dus geen probleem.
Het was een feest om in Nederland veel familie en vrienden weer te zien! Het lastige was wel, dat je dan heel graag iedereen wilt zien, en er werd ook veel gevraagd: " Je komt toch wel even langs he?" maar dat is helaas nauwelijks te doen met drie kinderen in vier dagen.
We zijn ook nog even in de Johannes Voorhoevestraat geweest. Het voelde vertrouwd en gek tegelijk om in onze straat en in ons lege huis te zijn. Ons huis is per december verhuurd aan een Zuid-Koreaans gezin, nu maar hopen dat zij het daar net zo fijn vinden als wij!
Wat ook heerlijk was, hoe gek het ook klinkt, was om in de Albert Heijn een voorraadje in te slaan. We missen producten als; ontbijtkoek, Pickwick-smaakjes-thee, saté-saus, hagelslag en vlokken, hiermee maken de kids vaak de blits op school, maar onze Braziliaanse hulp kijkt me altijd heel vreemd aan als ik weer van die groene krokodillenvlokken op mijn boterham strooi!

Op stap...
Sinds we hier wonen missen we onze familie en vrienden natuurlijk, maar een van de leuke dingen van het expatleven zijn de bezoekjes die we toch regelmatig krijgen vanuit Nederland! Vincent en Mariette waren hier in december, en omdat wij ook oppas hadden geregeld konden we heerlijk met zijn vieren Londen in. Bijzonder, want een stedentrip met vrienden doen we eigenlijk niet meer sinds we kinderen hebben en we hebben er enorm van genoten!

Mariette en ik bij de Thames...

Vossenjacht...
We wonen in een gebied waar vossen een plaag zijn. Nu zien wij gemiddeld een keer per week een vos door onze tuin lopen 's avonds, maar komen er vaker een tegen in onze koplampen, of platgereden op de weg. Amerikanen lijken panisch voor vossen, Tobias zijn juf, Mrs Jane Josza, gebruikt zelfs een anti-vossenfluitje als zij over de schoolground loopt om naar het speelveld te komen dat bij het bos ligt. Zij is heel bang dat ze een vos tegenkomen. Wat een onzin dacht ik, die vos is al lang gevlogen als die druktemakers voorbij komen, maar niets is minder waar! Toen ik Madelon laatst op wilde halen uit school, werd ik door het schoolhoofd van Early Childhood tegengehouden, ze zei in lichte paniek: "The schoolfox is out and about, we just saw him, so stand back!" Ik hoopte een glimp op te kunnen vangen, maar veiligheid voor alles, dus ik kwam het hek niet door met de kinderwagen. De directrice was ondertussen druk in gesprek via haar walkie talkie met de beveiliging, en ik dacht alleen maar; "Schiet eens op, ik moet mijn kinderen van school halen." Nu blijkt dat er inderdaad een vossenfamilie in het schoolbos woont en er regelmatig een over het schoolplein loopt. Ik heb zo'n idee dat Mrs. Josza nooit bij ons op huisbezoek zal komen...
Veiligheid voor alles is sowieso een dingetje bij de Amerikanen. Ze houden naast de firedrill ook twee keer per jaar een zogenaamde "lockdown."De kinderen moeten dan onder hun tafeltje gaan zitten met het hoofd naar beneden en stil zijn. De juf sluit de rolluiken en doet het licht uit, dit is bedoeld voor het geval er een dreiging op school zou zijn, een schutter bijvoorbeeld. Eng idee, maar dit is in Nederland helaas ook wel eens gebeurd...Aan de jonge kinderen wordt dit natuurlijk niet zo uitgelegd, voor hun is dit een soort spelletje.

Tobias op hertenjacht in Bushy Park

I always get my sin...
Tobias en Madelon doen het goed op school. Ze spreken al aardig goed Engels en zeker bij Madelon zie je dat het Engels haar Nederlandse vocabulaire begint in te halen. Zo weet ze bijvoorbeeld wel wat een "rectangle" is, maar kent ze het woord "rechthoek" niet. Tobias en Madelon spelen samen thuis ook steeds vaker in het Engels. Tobias leert lezen in het Engels, wat voor de nodige verwarring zorgt. "Oh, dat is de "E" van apple, mam!"Maar wij zeggen gewoon de a van appel in het Nederlands. En toch zeg je "ape" (eep) en niet "ep", of zoals in het Nederlands "Aap"... Tobias kan in het Nederlands korte woordjes al lezen, maar leert het nu technisch in het Engels, dat gebeurt dus naast elkaar, kinderen vertalen volgens de juf niet.
Ik had laatst een gesprek met de juf van Tobias over zijn voortgang op school. Toen merkte ik dat ik nodig wat uitdrukkingen in het Engels moet gaan bijleren, want toen ik haar wilde uitleggen hoe Tobias zijn karakter in elkaar steekt, kon ik toch moeilijk zeggen; well, he's always looking the cat out of the tree and ach, silent waters have deep grounds..."
Madelon was laatst ook even in de war toen ze na de (3 weken durende!) Kerstvakantie weer op school kwam. Toen ik haar ophaalde vroeg ze aan me: "Mam, waarom zegt iedereen dat ik blije nieuwe oren heb?..."Ik moest even nadenken...maar toen ik het letterlijk in het Engels vertaalde begreep ik haar verwarring...jij ook?

Madelon met haar vriendinnetje Charlotte en Mrs. Stephanie

SinterClause...
Kerstmis in Engeland is een serieuze aangelegenheid. De versierde etalages waren prachtig en ik heb nog nooit zoveel gadgets en snacks, koek en gebak in Kerstthema gezien als hier! Jorg en ik hebben Harrod's nog even bezocht, zonder de kinderen, maar met 36,4 miljoen anderen! Tobias en Madelon hebben "Twas the night before Christmas" geleerd op school en onze buren hadden hun huis zo versierd dat wij 's avonds geen verlichting meer nodig hadden in ons huis!

Toch lief dat opa en oma een poging doen
om onze voortuin net zo mooi te versieren als de buren!

Toch misten we die andere man met die baard wel, en hebben we in Nederland nog Sinterklaas gevierd en heeeeeeel veel pepernoten en chocoladeletters ingeladen!
Wat ik niet wist, was dat ik de ontvangen kerstkaarten niet in de papierbak had moeten gooien, maar in een speciale recycle-kerstkaartenbak...had ik kunnen weten, want werkelijk alles wordt hier recycled!

Jouw huis mijn huis...
Eind december zijn we een paar dagen in Nederland geweest. We hebben toen voor het eerst een huizenruil gedaan met mijn neef Ron en zijn gezin. Deze formule gebruiken expat-gezinnen wel vaker, omdat het een win-win-situatie is; wij hoeven geen hotel te pakken in Nederland, en zij hebben een gratis vakantie in Londen! We hebben eerst twee dagen met zijn allen hier doorgebracht en o.a Hamtpon Court bezocht, een van de koninklijke paleizen hier in de buurt. Indrukwekkend mooi was het daar!

Wij en de van Dammetjes  voor Hampton Court.

Henry VIII en Jorg wisselen de laatste nieuwtjes uit...

De huizenruil is ons prima bevallen, want vanuit ons huis in Steenbergen hebben we familie en vrienden bezocht en heb je toch het gemak en de privacy van een huis.
Voor de kinderen was het wel even gek toen we uitlegden dat Ralph en Frederiqe in ons huis bleven terwijl wij naar hun huis reden in Steenbergen. En helemaal toen we uitlegden wat we met Oud en Nieuw gingen doen, namelijk eerst langs opa en oma in Maassluis en vervolgens Oud en Nieuw vieren bij Sandra en haar gezin.
"Jongens, we gaan zo naar opa en oma!" "Waar, in Heemstede, nee, in Maassluis. Opa Paul en oma Margreet waren met Kerst toch bij ons thuis?" "Oh ja...Blijven we dan slapen bij oma Astrid en opa Kok?" "Nee, we gaan eten en slapen bij Marit." "In Maassluis?" "Ja, in Maassluis. Maar we maken jullie om 0.00 wakker zodat jullie naar het vuurwerk kunnen kijken en daarna gaan we naar het huis van Ralph." "In Rotterdam?" "Nee, in Steenbergen." "En gaan we daarna naar Rotterdam?" "Ja voor een dag, maar daarna naar huis." "Naar Steenbergen?" "Nee, naar Londen...""Oh."


Wist je dat...

...Olivier nu 7 maanden is, een tandje heeft, om kan rollen en kan zitten en gek is op die gekke bekken die zijn broer kan trekken?

...je belasting moet betalen als je met de auto Londen in wilt rijden?
...ik laatst dacht ik het niet goed verstond toen de cassiere bij de Waitrose me vroeg: "Would you like some coffee...?"
...de kinderen in de maand december zowat iedere dag een feestdag hadden op school? Aan alle nationailteiten wordt aandacht besteeds; Chanoeka, Divali, Jom Kipoer, maar dus ook Sinterklaas....
...we de afgelopen weken veel overlast hadden door het slechte weer? Er lagen regelmatig bomen over de weg, waardoor we om moesten rijden, maar toen ik zwanen over de weg zag zwemmen dacht ik dat ik gefopt werd...

Ik vermoed dat de hockeywedstrijd is afgelast...

Deze dingen blijven interessant voor de kids...

See you later!!!

Time flies when you're having fun!

Op bezoek bij Peter en Sheylagh,
druivenplukken bij de B en B.
En ja, Olivier staat in een kruiwagen...

Inmiddels zitten de kinderen al weer 50 dagen op school, dat werd gevierd op school, want alles wordt immers gevierd op deze school (Bank Holiday, Bonfire, Halloween, enz), dus wist ik meteen dat wij hier dan ook iets meer dan 50 dagen zijn.
Veel mensen vragen steeds of we al gewend zijn, en ik denk dat dat wel zo is, maar omdat het leven hier zo anders en onwerkelijk is, voelt het toch nog steeds als een lange vakantie.
Onwerkelijk vanwege ons huis, grote tuin en de internationale school waar de kinderen op zitten, die je niet kan vergelijken met de schattige school waar Tobias op zat in Rotterdam. We draaien gewoon mee, en genieten van alles wat op ons pad komt, en laten vooral veel over ons heen komen.

Tobias ontdekt paddestoelen in onze tuin.

Tobias en Madelon doen het goed op school en pikken het Engels vlot op. Madelon spreekt Engels en Nederlands door elkaar, wat voor grappige momenten zorgt. Ze kan bijvoorbeeld vragen: "Mama mag ik in the middle?" Of: Weet jij where my beer is?" Hierbij bedoelt ze dus haar knuffelbeer...We merken dat ze het Engels beter begrijpen dan spreken en Madelon blijft stug dingen in het Nederlands aan haar Amerikaanse juf vragen, die geeft op haar beurt dan gewoon in het Engels antwoord en Madelon begrijpt dan toch wat ze moet doen, heel grappig om te zien. Gisteren betrapten we Tobias erop dat hij hardop in het Engels met zijn Playmobil aan het spelen was, ongelofelijk he?
Mijn Engels is best aardig, maar ik heb wel moeite om het antwoordapparaat af te luisteren, als er weer een of andere firma komt die iets moet maken in ons huis, dan wacht ik het af en denk ik dat het de loodgieter is, maar blijkt het de schilder te zijn...ach ja. Zo zorgt de taalverwarring wel vaker voor grappige momenten; Jorg belde laatst met de garage voor een afspraak, de monteur vroeg naar zijn naam, Jorg gaf antwoord waarop de monteur antwoordde: "Allright John Flower, see you Thursday!
Vorige week heb ik voorgelezen in Madelons klas. Op zich draai ik daar mijn hand niet voor om, maar in het Engels met de juiste intonatie en stemmetjes, plus een baby kraaiend aan de zijkant, was toch even andere koek, maar erg leuk om te doen!
Deze week mocht ik voorlezen in Tobias" klas, dit keer was het de bedoleing dat ik in het Nederlands zou voorlezen en vervolgens zou vertalen in het Engels. Tobias had natuurlijk zijn lievelingsboek: "Wie heeft er op mijn kop gepoept?" gekozen, waarbij ik even moest nadenken over de juist vertaling voor "drol" want ik kon toch moeilijk met "dog shit" aankomen... Het was hilarisch, zeker toen ik daarna " Grommige Gruf"voorlas, en Tobias zijn klasgenoten en juf dit ook probeerde uit te spreken, dan krijg je zo'n "Scheveningse scholletjes"-situatie!

Sinds een paar weken hebben we Nederlandse televisie en dat heeft heel wat voeten in de aarde gehad! Pakketje bij Canal Digitaal besteld, bij mijn ouders laten afleveren, zij hebben het pakketje in hun koffer geduwd (de schotel paste hier niet bij natuurlijk, deze namen Jorg zijn ouders later met de auto mee) en meegenomen met het vliegtuig. Wij op zoek via een app naar satelliet 25.3 en 19.2, dat zijn de satellieten die je nodig hebt voor Nederlandse televisie, maar door de hoge bomen die in onze tuin staan was er geen signaal te bekennen...Hadden we kunnen weten als je op Fox WOOD woont... Na veel gedoe hebben we het opgegeven en heb ik er een Engelse monteur bij gehaald. Deze is een hele dag bezig geweest om de boel te fixen, in de stromende regen nog wel! De monteurs gingen via de tuindeur steeds ons huis binnen, om op de tv te checken of er al signaal was, ladder op, schotel vastboren in de schoorsteen, beetje richten, ladder af, enz. Zij deden elke keer keurig hun modderige schoenen uit en dat ging zo de hele dag door. Toen Tobias uit school kwam waren ze nog bezig, en natuurlijk was hij heel nieuwsgierig naar wat er toch allemaal in de tuin en op het dak gebeurde...en je raadt het al...meneertje stapt zo met zijn modderlaarzen de woonkamer in...gelukkig konden de monteurs hier wel om lachen...geloof ik.

Nee pap, die schotel op de grond werkt helaas niet...
dat vindt de monteur niet erg...ketsjing!

Eindelijk had ik Nederlandse televisie en verheugde me enorm om Expeditie Robinson te kunnen zien. Toen ik klaar zat met een kopje thee en een scone, hoort bij de inburgering, zag ik nog net de aftiteling voorbij komen...grmbl...Je begrijpt dat ik nu nog harder moet werken om de kids op tijd in bed te hebben voordat de Voice begint om 19.30!

We hebben al aardig wat bezoekjes gehad en dat vinden we heel gezellig. Mijn ouders zijn geweest, en jawel, mijn moeder is echt in het vliegtuig gestapt en heeft het dapper doorstaan! Het was leuk om hen ons leven hier te laten zien. Mijn vader heeft nog in een uurtje het klimtoestel voor de kinderen in elkaar gezet en wat gestoeid met een satellietschotel, terwijl mijn moeder heel wat knuffels met Olivier in te halen had.

Lekker eten mijn ouders in de pub.

Jorg zijn ouders zijn met de auto gekomen, heen met de boot, terug met de trein en hebben ook genoten van ons nieuwe leven hier. Ze hebben de kids naar school gebracht en gehaald en zijn zelfs met zijn tweeën een dagje Londen in geweest! Tobias zijn vriendinnetje Charlotte is hier in de herfstvakantie een paar dagen komen logeren met haar broertje en ouders. Het grappige was dat die kids het heel normaal vonden dat ze elkaar weer zagen en zij speelden met elkaar alsof ze nog bij elkaar in de buurt woonden...Toen ik hoorde dat mijn vriendin Sandra ging dansen in Londen heb ik haar nog even snel opgezocht en het was gaaf om haar te zien en nog in actie ook!

Vorige week werd Halloween hier gevierd. Omdat je in deze buurt niet langs de deuren kunt gaan om te "trick or treaten," dan zou je alle codes van de hekken moeten kennen en de kids langs drukke wegen moeten laten lopen, wordt het op school gevierd op een creatieve manier: " Trunk or treat." Er staan dan zo'n 30 auto's met de achterklep open, volledig versierd en soms onherkenbaar als auto en hier moeten de kinderen dan (verkleed) langslopen om snoep op te halen. Gelukkig was mijn vriendin Mascha op bezoek en heeft zij Madelon goed vastgehouden, die het natuurlijk best wel spannend vond.

Heksje Madelon

Met twee volle emmers snoep vielen de kids in de auto in slaap en zijn Mascha en ik de volgende dag Londen in te gaan om te shoppen,kletsen, een musical te bezoeken en lekker te eten, het was natuurlijk reuze gezellig!

We hebben inmiddels ook al een paar kinderfeestjes mee gemaakt van kinderen uit de klas van Madelon. Nou, ook dat gaat heel anders dan wij gewend zijn. Je nodigt namelijk de hele klas uit (13 kinderen), de hele familie mag ook komen, je huurt een sporthal af, gooit daar soft playblokken in en een springkasteel. Je regelt dat Spiderman langskomt en dat de kinderen helemaal hysterisch een uur lang door de hal rennen. Vervolgens ga je met het hele gezelschap (zo'n 50 man) een kaal zaaltje in waar een lange tafel staat met alle soorten junkfood. De kinderen mogen dan eten wat ze willen, en dat gaat dus allemaal door elkaar, pizza, patat, sandwiches, worstjes, chips, enz. En als alle kids zich dan misselijk hebben gegeten krijgen ze als toetje nog een groot stuk verjaardagstaart! De ouders staan er naar te kijken en hebben, vermoed ik, kotszakjes bij de hand, geven het kado af bij de jarige job, die het als enige natuurlijk niet naar zijn zin heeft, en dan worden we met zijn allen de zaal uitgezet. Jorg was nog zo vriendelijk om de ouders van de jarige, die vele ponden lichter zijn op dit moment, te helpen met de vuilniszakken vol ingepakte kado's naar de auto te brengen en daarna reden wij in shock naar huis. En Madelon? Die vroeg in de auto doodleuk wie er nou eigenlijk jarig was...tja...Ik denk dat ik een trend ga starten hier, met een oerHollands feestje met koekhappen en sjoelen enzo, en dan nodig ik alleen kinderen uit die ze kennen en leuk vinden, met als maatstaf: je leeftijd plus 1!

Echte broers!

Wist je dat...? 

...de twee clico's hier om de week worden opgehaald, de ene week papier, plastic, blik, glas, de andere week de vuilnisclico. Je bent dus verplicht je afval te scheiden en je afvalvermaler in de gootsteen te gebruiken. 

...de clico's hier allemaal aangevreten deksels hebben. Dat komt door hongerige vossen...

...ik de Engelse koosnaampjes van Madelons balletjuf? Miss Emma noemt de kinderen bijvoorbeeld: "cupcake", "poppet", en mijn favoriet: "little sausage."

...het Jorg prima bevalt om met de fiets naar het station te rijden, in de trein te stappen, en als hij zijn krantje dan uit heeft na een half uurtje, stapt hij heerlijk uit bij de metrohalte die hem in vijf minuten bij zijn kantoor brengt.

...theezakjes hier geen touwtje hebben? Je gooit hem er in en haalt hem er niet meer uit. Dan is je thee een soort koffie geworden (blegh) en dan...je raadt het al...doe je er een scheutje melk in!

...je voor parkeren op de streep van het parkeervak een bekeuring krijgt? Als je die binnen 14 dagen betaalt, wordt die boete gehalveerd...gelukkig parkeer ik altijd keurig binnen de lijntjes...ehum.

...ik een mail kreeg dat er in de klas van Madelon "hand foot and mouthdisease" heerste, gelukkig niet ernstig, ook iet voor baby's, maar een raar idee dat mond en klauwzeer op een internationale school voorkomt! Toch maar opletten of Madelon niet gaat loeien...

See you later!!!

Huisje..boompje...maar waar is dat beestje?

Op 2 september om 09.00 is het dan eindelijk zover...we krijgen de sleutel van 7 Fox Wood!
Voordat het zover is, gaan we nog even Londen verkennen met z'n vijfjes. Ach ja, en die kleine Olivier, amper 3 maanden oud, is al op zoveel plekken geweest in zijn jonge leven! We gaan er naar toe met de trein vanaf station: Walton-on-Thames, en na een half uurtje komen we aan op Waterloo. We gaan om te beginnen in de London Eye, zodat we de stad goed kunnen zien. Wat gaat dat rad hoog zeg! Papa kan van hieruit zijn kantoor aan ons aanwijzen, op de Northbank langs de Thames.

In de stad is van alles te zien, en de kids kijken dan ook hun ogen uit. Tobias komt zijn grote idool Mr.Bean tegen en gaat nog met hem op de foto ook! Natuurlijk rijden we daarna een rondje bovenin een rode dubbeldekker en bellen we naar Nederland in een telefooncel, nadat we Tobias en Madelon eerst hebben uitgelegd wat dat voor ding is...

De volgende dag pakken we onze spullen in de B en B weer in, want die dag krijgen we de sleutel van ons huis! 

Die maandagochtend gaan Tobias en Madelon gewoon naar school en komen Jorg en ik aan bij ons huis, waar wel vier busjes voor de deur staan. Een schoonmaakploeg, klusjesman (onze "concierge") en twee makelaars (van ons en van de verhuurder). Al deze mensen zijn tot 12.00 bezig in ons huis. De makelaars noteren ieder krasje en vlekje, sommige dingen worden nog hersteld, andere dingen worden vastgelegd zodat wij daar later niet aansprakelijk voor zijn. Jorg en ik lopen wat confuus door het huis en laten het over ons heen komen. Af en toe gaat de deurbel weer, en doen we open voor de beddenleverancier (die maar liefst drie tweepersoonsbedden komt brengen), de Waitrose (Engelse Albert.nl) en Amazon bracht nog wat pakketjes (waaronder het beddengoed dat we diezelfde avond nodig hebben voor onze logees!). Een strakke timing, de Waitrose-bezorger moest ook wel lachen toen ik niet wist waar de ijskast was. Toen begreep hij dat we net een uur de sleutel hadden en waarom hij zo onwijs veel boodschappen moest bezorgen!

Om 14.30 hoor ik een auto toeteren voor de deur, daar waren drie bekende mannen; mijn vader, mijn oom en mijn schoonvader! Zij zijn onze hulptroepen de komende dagen en dat is maar goed ook, want wij zien door de dozen Foxwood niet meer!

Het is ontzettend fijn om de mannen bij ons te hebben deze dagen, we werken heel hard en hebben natuurlijk ook veel lol samen! We moeten nog aan veel dingen wennen in ons huis, wat ook zorgt voor hilarische momenten. Zo weten we nog niet hoe de automatische verlichting in het huis werkt, waardoor je soms in het donker op het toilet zit. We merken al gauw dat het met een bewegingssensor gaat, dus als je danst onder de douche gaat dat prima! 

Helaas gaat niet alles zoals gepland, Ikea ligt nogal dwars...Zij zouden woensdag veel komen bezorgen, maar door onduidelijke redenen kwam er niks, en zijn we donderdag zelf naar Ikea (Wembley) gereden. Omdat onze huurauto geen Tom Tom heeft, moeten we het met een kaart doen en met een I phone die bijna leeg is. Na behoorlijk wat sightseeing komen we aan bij de Ikea, maar er weer wegkomen is een ander verhaal...De snelweg weer op kan alleen maar via een enorme omweg, en zonder navi is dat behoorlijk lastig. Omdat we te laat terug zijn, mist Jorg zijn boot naar Nederland. Hij zou die middag naar Rotterdam rijden om onze katten op te halen. De volgende dag blijkt dat onze poes Kyla geen zin heeft om een expat-kat te worden, en zij laat zich niet vangen. Hierdoor mist Jorg diverse boten, en moeten Sandra en Marit (die met hem meerijden naar ons en een paar dagen komen helpen) afwachten wanneer Kyla zich laat vangen. Veel buren in de Johannes Voorhoevestraat hebben nog helpen zoeken en uiteindelijk komt ze om 16.00 heel relaxed het huis in gewandeld (in plaats van 09.00). Jorg en Sandra pakken nog wat file mee, eerst op de A20, en dan bij Antwerpen. Ze hebben de boot bij Calais om 22.30 en komen uiteindelijk om 01.45 aan bij ons huis! Vervolgens hebben we drie leuke dagen gehad met elkaar, en zijn we lekker opgeschoten!

Long distance relationship...

Het dagelijks leven is verder al volop in gang. Tobias en Madelon gaan naar school, en hebben al playdates met kinderen uit hun klas. Hun moeders leer ik ook kennen op deze manier en zo breid je je sociale leven steeds meer uit. De meeste moeders zijn expatvrouwen, net als ik, en omdat de dames waar ik mee om ga al langer hier zitten, krijg ik volop tips van ze. Zo leer ik dat je, als je in het weekend naar Londen wilt rijden met de auto, je van tevoren congestion tax moet betalen via internet. Doe je dat niet, betaal je die tax alsnog plus een boete! Ook leer ik dat je als je een doktersafspraak wilt maken, meteen moet zeggen dat je een private insurance hebt, anders ben je pas over twee weken aan de beurt. Dat komt omdat je in Engeland geen ziektekosten betaalt, dus gaat iedereen voor een scheet die dwars zit al naar de dokter. Je hebt ook "low emision zones" in Londen. Als je auto voor flinke milieuvervuiling zorgt, moet je voor bepaalde wegen ook geld neerleggen. 

Natuurlijk ontdek ik zelf ook iedere dag weer nieuwe dingen. White tea= thee met melk (krijg je standaard hier, fijn met het zakje er al 10 minuten in...). Mensen zeggen standaard: Hi, how are you?, dan is het dus niet de bedoeling (wist ik veel) dat je uitgebreid gaat beschrijven hoe je je voelt, maar je groet gewoon terug. 

De internationale school is Amerikaans en dus ook: notenvrij, wat inhoudt dat je je kind zelfs geen boterham met pindakaas mag meegeven, maar ook geen Nutella (doordenkertje) en andere snacks die wij dus gewend zijn om te eten. 

Als je boodschappen doet in Londen, blijkt dit een soort van social event te zijn. Iedereen doet het op zijn dooie akkertje en maakt uitgebreid een praatje met de kassiere (of kassier, het zijn heel vaak mannen!), en die zegt op zijn beurt dan standaard: "Sorry to keep you waiting." De kassier helpt je dan ook rustig met inpakken en als het moet (serieus!) loopt ie met je mee naar de auto...ik laad mijn kar regelmatig vol met Olivier ergens er tussenin...

De kassier ramt dus niet met dat irritante plankje achter zich je boodschappen plat, en gooit ook niet die fles cola bovenop je halfje wit...Je begrijpt dat ik hier erg aan moet wennen en ook niet even meer een boodschap kan halen vlak voordat het "pick up" time is...Een heel vriendelijk en behulpzaam volk vind ik het tot nu toe, en das best even wennen voor een snelle, meestal gehaaste moeder als ik! 

See you later!

Even chillen met mn kleinste ventje...

Kijk links, kijk rechts en nog n keer...ehm...

Woensdag 14 augustus...13.30, ik zag een vrachtwagen de straat in komen rijden, maar dat kon toch niet de verhuiswagen zijn die onze hele inboedel zou verplaatsen naar Londen? In deze truck past misschien nog net mijn garderobe...? Na een heleboel gesjouw, gepuzzel en geknutsel, bleek inderdaad dat de vrachtwagen te klein was. Onze verhuisPool "Artoer", had hier wel een oplossing voor; de rest zou in zijn truck gaan. Hij moest echter wel naar Duitsland rijden vanmiddag, dus zou de ene helft van onze spullen vandaag nog naar Londen gaan met de boot, en mijn "garderobe" zou in Duitsland opgeslagen worden...stress! Jorg is er achteraan gaan bellen, en nu hopen we nog steeds dat onze complete inboedel in een loods in Londen opgeslagen staat, totdat we ons huis in kunnen op 2 september.

Donderdag 15 augustus...13.45....een taxibus rijdt onze straat in, na ons huis gesopt te hebben, afscheid genomen van onze lieve buren, is het nu echt tijd om naar het vliegveld te gaan. Madelon geeft nog even over in onze schone lege gang (!), hopen dat de taxichauffeur dat niet gezien heeft...Ik probeer het bij het afscheid nemen van mijn ouders droog te houden, maar dat  is niet helemaal gelukt. Dan rijden we de straat uit met veel te veel bagage en een gek gevoel in ons maag. This is it...England here we come! Een spannend gevoel, allerlei emoties gaan door me heen; hoe zal het zijn om daar te wonen? Hoe gaan we surviven in de B en B die eerste weken? Hoe zal ons nieuwe huis bevallen? Hebben we daar ook van die lieve buren? Maar vooral...hoe gaan de kinderen het doen in die nieuwe omgeving? En ook...hebben we nu aan alles gedacht? 
Op het vliegveld is nog enig gedoe met de tickets, maar even later zitten we in het vliegtuig.

Bij de B en B worden we enorm gastvrij ontvangen door Peter en Sheilagh, van oorsprong Amerikanen die hier al 30 jaar wonen. Het is een vriendelijk stel die ons met alles willen helpen. We hebben de bovenverdieping van het prachtige Engelse huis voor onszelf, dus genoeg bewegingsruimte voor de kids. In de enorme tuin is een geweldige boom met een schommel, een trampoline, zwembad, visvijver, kippenhok en moestuin. En zo ontdekken de kinderen iedere dag weer iets nieuws. Sheilagh raapt elke dag eieren met de kinderen en Peter leert Tobias vissen. Tobias begrijpt niet dat hij nog geen guppie vangt, hij is toch immers al zeker 4 minuten naar die dobber aan het staren? 

Vrijdag 16 augustus...11.00: De open dag van de internationale school waar Tobias en Madelon maandag as al gaan starten. Tobias blijkt in een klasje van 14 kinderen te zitten, en heeft twee juffen. Een juf stelt zich voor als: Ms Sietske Blom, waarop wij vroegen: "That sounds like a Dutch name?" En ja hoor, ze is Nederlandse, wat een mazzel, zo kan Tobias altijd terugvallen op haar, omdat er les gegeven wordt in het Engels. Als dan ook nog blijkt dat er een Charlotte (beste vriendinnetje in zijn oude klas) in zijn klas zit, komen we niet meer bij van het lachen. Madelon blijkt in een klas te zitten met ook maar 14 kids, twee juffen en een klasgenootje die Daantje heet, en dat is dus een Nederlands meisje. Zij zit al een jaar in deze klas, dus kan zij Madelon wellicht op weg helpen. De juffen zijn erg vriendelijk, en Tobias en Madelon vinden vooral de playground erg gaaf, het ziet er ook allemaal erg leuk uit.

Klas van Madelon

De dames in het groen en blauw (ja, zwanger) zijn Ms Stephanie en Ms Ellen.

Tobias zijn klas

Ook Olivier gaat al naar school...

Een van de vier playgrounds

Madelon maakt een kroon voor haar 4e verjaardag!

Tobias zijn klas

De dagen die volgen zijn hectisch. Er moet nog een hoop geregeld worden en dat betekent dus vooral informatie zoeken op internet, onze woonkamer ligt dan ook bezaaid met I pads, laptops en mobieltjes, die vervolgens om beurten opgeladen kunnen worden omdat we maar twee "vakantiestekkers" hebben. We vragen ook veel aan Sheilagh en Peter en zo ontdekken we dus onze nieuwe Albert Heijn (Waitrose), de snelste weg naar ACS (school), welke bank het handigst is, welk mobiele en internet-abonnement, welke huisarts, tandarts, enz. Als de kinderen naar school zijn hebben we tijd om al deze zaken te regelen. Jorg moet ondertussen ook nog werken, dus het is best veel allemaal.

Maandag 19 augustus...de eerste schooldag (en letterlijk ook voor Madelon!).

Met de rugzakjes op en de spullen die ze mee moesten nemen (o.a.kaplaarzen en regenpak, deze blijven op school omdat er iedere dag ook buiten les wordt gegeven) lopen Tobias en Madelon hun klas in. Ze worden enthousiast begroet (Well hai Meddelon, hou ar joe toedeej, its naais toe sie joe! Poet jor jekket on du kootrek ent jor lansjboks on du sjelf daling, en dan met dat zangerige Amerikaanse accent begrijp je?) en Madelon kijkt de juf wat glazig aan, maar met wat gebaren en wat hulp doet ze wat er gevraagd wordt en gaat met de juf in de poppenhoek spelen. Ook Tobias vindt het wel best als hij een kleurplaat mag maken en wij vertrekken weer met onze jongste knul die het allemaal niet mee krijgt.

Tobias en Madelon komen heel enthousiast uit school gerend en willen dan nog blijven spelen in de speeltuin van school. Wat een goed begin!

Dinsdag 20 augustus...Ik ga voor het eerst zelf in de auto naar de supermarkt rijden. Heel stoer pak ik m'n boodschappentassen, zwaai nog even naar de kids, ook wel lekker om er even alleen uit te zijn, en stap in de auto...maar...waar is t stuur gebleven? Oeps...daar ging m'n coole actie...Als ik vervolgens aan de juiste kant ben ingestapt ga ik op weg. Een gek gevoel om eerst naar rechts te moeten kijken en op de rotonde met de klok mee te rijden! Het lukt best, maar dan die parkeergarage...ook daar moet je aan de juiste kant erin rijden, dus kan ik weer achteruit...Gelukkig zijn er in de parkeergarage ook ruime plekken gemaakt, de meeste mensen in deze regio rijden namelijk in zogenaamde "Black tanks" of "Chelsea Tractors", Range Rovers/Q7/Cayennes. Ach, dan kan ik onze knalrode Peugeot-7-zitter gelukkig makkelijk terugvinden. 

Op vrijdag krijgen we van Tobias een cadeautje, en het is nog in het Engels geschreven ook!

Tobias heeft ook meteen zijn eerste "home-assignment" meegekregen. Ze gaan de komende periode werken in de klas over de "gingerbread man."Dit is een sprookje dat wij eigenlijk niet kennen, dus lang leve internet! Hij moet een papieren peperkoek mannetje beplakken met allerlei materialen. Omdat onze knutselspullen nog in de opslag staan, hebben we natuurmaterialen gebruikt uit de tuin van de B en B, en het is erg gaaf geworden.

Vrijdag zijn we ook in ons huis geweest met de makelaar. Zo konden we bepalen waar welke spullen gaan komen en wat we nog moeten regelen voor we de sleutel krijgen. Het was super om er weer te zijn, we zijn er namelijk maar een keer geweest voor een minuut of tien, tijdens onze bezichtigingenronde. De kinderen vonden het leuk, zij gingen meteen verstoppertje spelen op de bovenverdieping. 

Op de trapvan ons nieuwe huis...

Zondag gaan we Londen bekijken, dat hebben we nog niet gedaan en de komende week de laatste dingen regelen zodat onze hulptroepen maandag 2 september aan de slag kunnen! Tot slot nog een paar wist je datjes en...keep in touch!

Wist je dat...

...we dichtbij een begraafplaats wonen en Madelon en Tobias hier zeer gefascineerd langs wandelden, en liever steeds hiernaar toe gaan dan naar de speeltuin die er vlakbij ligt?

...de zandbak van school afgesloten wordt met een zeil, niet vanwege katten, maar vanwege de vossen?

...het vossenwijfje heel hard weg rent tijdens de gemeenschap, zodat het vossenmannetje het keihard uitgilt en je dat hier 's nachts kunt horen? 

...je ook op moet letten als je een roltrap wilt nemen, je gaat geheid aan de rechterkant erop, maar die gaat dus naar boven...

...Tobias altijd een grote boodschap moet doen op de meest onmogelijk momenten? Gelukkig hielp de bankbediende hem tussen de beveiligde deuren en langs geldkluizen snel naar het toilet...

...Madelon denkt dat we in de Burvale house blijven wonen?

...Olivier al een aardig woordje Engels kraait?

To ship or not to ship...

Het leek me leuk om een blog bij te gaan houden van onze move naar Londen. Zo blijf jij op de hoogte van ons grote avontuur en hebben wij meteen een dagboek voor later.

Na vele weken van voorbereiding, plannen maken, huizen bezichtigen, een lief jongetje aan ons gezin toevoegen, informatie inwinnen, scholen bezoeken, enz. is het dan eindelijk zover... De verhuizing gaat beginnen! Vandaag wordt alles ingepakt door een verhuisbedrijf, dat scheelt ons behoorlijk wat werk. Het inpakken wordt gedaan door twee onverstaanbare mannen, wat voor de nodige verwarring zorgt.. "Ai poet dis in du boks jaa?" Ik denk vervolgens dat "Artoer" begrepen heeft dat de plastic bordjes niet ingepakt hoeven te worden,  maar als ik even later een boterham wil gaan smeren, ben ik dus mijn bordjes kwijt...

Gisteren hebben we de items die niet mee gaan naar Londen voorzien van een gele sticker met "do not ship" erop. Vervolgens heel goed opletten of de kids deze stickers niet verplaatsen, want voor je het weet heb je opeens geen eettafel in je nieuwe huis. Vervolgens koffers inpakken met alles wat we tot 2 september nodig hebben, want dan komt de vrachtwagen pas met onze spullen. Dus brooddozen en gymspullen...zitten allemaal in de koffers. En natuurlijk opletten of de koffers niet per ongeluk in de vrachtwagen gaan, dus beplakken we deze met de gele stickers.

Tobias en Madelon konden maar moeilijk begrijpen dat ze hun knuffels heus niet kwijt zijn als ze in een doos gaan. Het is ook een ingewikkeld proces. We krijgen pas 2 september de sleutel van ons nieuwe huis, maar de internationale school www.acs-schools.com waar Tobias en Madelon naar toe gaan start al 19 augustus. Daarom verblijven we de eerste weken in een soort Bed and Breakfast www.burvale.com die vlakbij de school en ons huis ligt. Zo kunnen we wennen aan onze nieuwe omgeving, de kids starten samen met hun klasgenootjes op school en wij kunnen ondertussen van alles regelen voor het nieuwe huis. 
We gaan er iets leuks van maken, het lijkt tenslotte een beetje op vakantie als we in de 
B en B zitten. Daarbij komt dat Madelon zaterdag 4 jaar wordt, dus maken we er een leuke dag van. En inderdaad...haar cadeautjes zitten in de koffer waar ik de komende weken uit leef en niet in een doos, snap je het nog?

Nu ga ik een heerlijke afhaalmaaltijd eten, maar...waarop en waarmee? 

Tot de volgende Blog!